12
listopad
Przeczytaj:
Praca zdalna z eksperymentu stała się codziennością. Dla części firm to ogromna szansa na oszczędności i dostęp do talentów z całego kraju (a nawet świata), dla innych – źródło chaosu, spadku zaangażowania i poczucia, że „wszyscy się rozjechali”. Kluczem nie jest sam tryb pracy, ale sposób jego zorganizowania. Zasady gry – jasne, spisane i zrozumiałe Najgorsza jest „szara strefa”: niby jesteśmy w trybie hybrydowym, ale nikt nie wie, które dni oznaczają obecność w biurze, kiedy można się spodziewać odpowiedzi na maila, jak raportujemy pracę. Dlatego pierwszym krokiem powinno być spisanie zasad – krótkiego „kodeksu pracy zdalnej”. Taki dokument może zawierać m.in.: godziny wspólnej dostępności (core hours), kanały komunikacji (kiedy mail, kiedy komunikator, kiedy telefon), standardy spotkań online (kamera, agenda, notatki), zasady planowania urlopów, bezpieczeństwo danych. Narzędzia – mniej, ale mądrzej Łatwo wpaść w pułapkę: osobne narzędzie do zadań, inne do komunikacji, kolejne do plików, jeszcze inne do timesheetów. Pracownik spędza pół dnia na przełączaniu się między aplikacjami. Lepszym pomysłem jest ograniczenie liczby narzędzi i wyraźne określenie, do czego służy każde z nich. Dobrze zaprojektowany ekosystem obejmuje: komunikator (do szybkich spraw), narzędzie do zadań/projektów (z terminami i odpowiedzialnymi), miejsce na pliki (z porządkiem w folderach), kalendarz do umawiania spotkań. W wielu przypadkach opłaca się zainwestować w kompleksowy serwis dla profesjonalistów który łączy funkcje zarządzania projektami, komunikacji i dokumentami. Kultura zaufania zamiast mikrozarządzania Praca zdalna obnaża styl zarządzania. Jeśli menedżer dotąd opierał się na „doglądaniu” i kontrolowaniu, nagle traci swoje podstawowe narzędzie. Pojawia się pokusa wprowadzania absurdalnych rozwiązań: zrzuty ekranu co kilka minut, liczenie kliknięć, niekończące się status-calle. Dużo skuteczniejsze jest przejście na zarządzanie przez cele: ustalamy, co ma być zrobione i w jakim terminie, a sposób organizacji czasu zostawiamy pracownikowi. Oczywiście wymaga to zaufania, ale też dojrzałości zespołu. W zamian firma dostaje większe zaangażowanie i samodzielność ludzi. Relacje i „ludzki wymiar” pracy zdalnej Praca na odległość nie musi oznaczać samotności. Trzeba jednak świadomie zadbać o przestrzeń na nieformalny kontakt: wirtualne kawy, krótkie rundki na początku spotkań, integracje na żywo raz na jakiś czas. Człowiek pracuje inaczej, gdy zna twarz po drugiej stronie ekranu nie tylko z oficjalnych prezentacji. Warto pamiętać, że nie każdy jest urodzonym „remote workerem”. Niektórzy potrzebują więcej struktury, inni ciszy, jeszcze inni częstszych kontaktów z zespołem. Elastyczny model, który dopuszcza różne konfiguracje (np. stałe dni biurowe, możliwość pracy z innych miejsc), pozwala zachować równowagę między efektywnością a dobrostanem.